Van welke sectoren nemen we afscheid om in 2050 volledig circulair te zijn?

Iedereen in Den Haag lijkt vóór de circulaire economie. Maar intussen pompen we miljarden in een lineair model dat steeds opnieuw grondstoffen opgraaft, verwerkt en weggooit. Het resultaat: we schuiven de echte keuzes voor ons uit. En zo sukkelen we verder met een beetje circulair én vooral een beetje veel lineair; alsof je tegelijk kunt kiezen voor gezondheid en toch blijft roken. 

De vraag die ik tijdens dit Nationaal Kringloopdebat wil stellen is daarom simpel: van welke sectoren nemen we afscheid om in 2050 echt volledig circulair te zijn? Want “volledig” betekent óók: afscheid nemen.

Want laten we eerlijk zijn: zolang we fossiele grondstoffen oppompen, houden we ook de plasticindustrie overeind. Zolang we fast fashion blijven toestaan, produceren we afvalbergen met kleding die nauwelijks gedragen is. Zolang elektronica en witgoed ontworpen worden om kapot te gaan, blijft reparatie marginaal. En zolang we honderdduizenden matrassen, luiers en tapijten verbranden, terwijl recyclingtechnologie voorhanden is, blijven we in cirkels draaien zonder vooruitgang.

Volledig circulair betekent: kiezen voor reparatie boven wegwerp, recycling boven verbranding, hergebruik boven nieuwkoop. Maar vooral: het betekent erkennen dat bepaalde sectoren géén toekomst hebben. Die keuzes zijn pijnlijk. Maar ze scheppen ook ruimte: voor innovatie, nieuwe bedrijvigheid, vakmanschap en banen. Een economie die niet langer de aarde opbrandt, maar zich vernieuwt. De vraag is niet óf we dit pad op moeten, dat weten we allemaal. De vraag is: wie heeft het lef om te zeggen welke sectoren verdwijnen, zodat een circulaire toekomst eindelijk kan beginnen?

Het Nationale Kringloopdebat